Rondom de Reformatie zijn er wat foutjes gebakken; iets met badwater en kind… In het kort gezegd komt het hier op neer. Hoe beerf je het eeuwige leven? De Katholieke Kerk had daar allerlei dingen voor bedacht, zoals aflaat, kaarsjes aansteken, iconen vereren etc. Luther las gelukkig de bijbel en las: enkel door geloof in Jezus Christus en die gekruisigd, krijg je deel aan het eeuwige leven. Dus wat nodig is, is geloof. Hoe krijg je dat? Juist, door te luisteren naar Gods Woord. Weg dus met alle overbodige materiele dingen, kortom; beeldenstorm.

Vandaag heb ik een college gevolgd van Johan Roeland. Hij is bezig met een promotieonderzoek naar evangelicale jongeren in Nederland. Het college wat ik van hem kreeg richtte zich op de popular culture van de neo-evangelical youngsters.
Hij vertelde dat de reden van de evangelicalisering binnen de protestantse kerken ligt in het gebrek aan sense, de ‘practice of mediation’ is beperkt tot het horen alleen. Zeker de hedendaagse mens is veel meer op ervaring gefocust. Liefhebben met heel je hart, ziel en verstand heeft meer zintuigen nodig. En daar hebben we het kind; door het geloof te dematerialiseren is het ook ontdaan van het zintuigelijke als zien, ruiken en voelen. Het is gedesensitiseerd. De evangelicalisering ’speelt’ daar op in, alleen al door de vibraties van de basgitaar bij de worship. Maar ook door het gebruik van je lichaam, door te dansen op muziek of door ministry(-gebed). Kerk van de 21e eeuw, re-materialiseren?

Een interessant open draadje; sacralization of the efficacy of ’secular’ media. Oftewel de (lichamelijke) reactie op seculiere, en nu dus worship muziek wordt gezien als ervaring van God. De kippevel en het goede gevoel worden toegeschreven aan de aanwezigheid van God en niet aan het effect wat dergelijke muziek nou eenmaal teweegbrengt. Oftewel; dit gevoel wordt gesacraliseerd. En ik dacht altijd… en hoe zit het dan met…werkt God niet via…en goede teksten op Andr� Hazes muziek… en..