Afgelopen vrijdag stond in Het Katern van het ND een mooie column van Govert Buijs. De tekst spreekt voor zich. Een paar citaten als opwarmertje:

…veel meer gaat het erom te zien dat het op moment x persoonlijk beleefde geloof niet
hetzelfde is als alles wat in de leer van de kerk staat opgeschreven. Het daadwerkelijk op moment x beleefde geloof kent wegen, tijden, seizoenen, plaatsen, hoogten, diepten, vlakten, situaties, kent constanten en variabelen, culturen en contexten – ‘never a dull moment’ (maar zelfs ook die).

Dat nodigt uit tot gesprek. Het is eenvoudigweg ondenkbaar dat binnen de beperkte hersenpan van 1 persoon, op elk denkbaar moment x het volledige heil in alle frequenties tegelijkertijd resoneert. Ware dat het geval, het zou in die hersenpan een onbeschrijfelijke
kakofonie zijn.

De leer van de kerk (…) een tuin, waarin de een nu eens dit plukt, de ander dan weer dat, waarin je nu eens deze bloem ruikt, dan weer die. Theologen en predikanten zijn dan tuinmannen, die de zaak een beetje aangeharkt houden, zodat de gewassen kunnen bloeien, maar zij eten ook zelf niet elke dag alles.

Een manier van omgaan met traditie en leer die ik erg kan waarderen. Overigens verwoordde Harinck dat ook zo in zijn gesprek, maar werd er helaas bij hem iets te veel op de punt en komma gelet. De bovenstaande foto laat de tuin zien van het Vaticaan, (geschoten tijdens mijn interrail trip) kijken zij ook zo naar hun tuin?