Sinds 1990 zijn er in Nederland meer dan 280 nieuwe kerken gesticht. Een opmerkelijk aantal als je de algemene tendens van kerkverlating ziet. Dat vond de media gisteren (en vandaag het ND) ook. Het onderzoek hiernaar was gedaan door Martijn Vellekoop en daarmee studeerde hij af als VU-theoloog. Luister voor meer info naar een tienminutenitem van BNR Nieuwsradio met Martijn.

Een tijdje geleden schreef ik over nieuwe kerken.
Nieuw is aantrekkelijk, maar je hebt elkaar nodig, nieuwe kerken, oude kerken. Daarom is kerken bekijken volgens een levenscyclus zo gek nog niet. Wil je levensvatbaar zijn, dan zul je moeten zorgen voor nieuwe vruchten, nieuwe zaden. Ook de EmergingChurch groeit uit naar volwassen kerk, eeuwig jong bestaat niet, maar dat er continue nieuwe dingen moeten onstaan hoort toch bij de wetmatigheid van deze wereld…? De oude planten blijven belangrijk, maar soms sterven ze af en soms zijn ze onverwoestbaar. Ook dat is aantrekkelijk. Nieuw en authentiek.

In de paper vervolgde ik met:
De (mainline)kerk lijkt haast wel altijd een imagoprobleem te hebben. Het begrip kerk roept bij te veel mensen verkeerde associaties op. De EC heeft ‘nog’ niet de vorm en dus asssociatie van kerk. De megakerk al wel bijna. Zodra een christengemeenschap te veel kerk wordt, neemt het imago af.

Inmiddels ben ik ook bezig met de afronding van mijn scriptie(kleintje,bachelor) en ja, er zijn veel negatieve associaties mbt de kerk. Deze groep is zelfs tweede in grootte, direct na de associatiegroep ‘gebouw’.
Maar kun je het imago alleen veranderen door een nieuwe start te maken of kan het ook via vernieuwing? Of is imago uberhaupt niet interessant en gaat het puur om een betere aansluiting met de hedendaagse mens?

Het zal wel niet het een of het ander zijn…