Tot nog toe telden in een discussie in de gkv over bijvoorbeeld de liturgie eigenlijk alleen de theologische argumenten. Het heeft allemaal niets te maken met smaak, karakter of verschil in beleving; het is Bijbels of onbijbels. 

Onlangs was daar in De Reformatie een kleine wijziging in te zien, die ik liever niet onopgemerkt wilde laten. Sieds de Jong, predikant in Assen-Kloosterveen, schreef in zijn debuut als vaste schrijver van het blad, een artikel over verschil in het beleven van een kerkdienst/liturgie. Hij laat aan de hand van een bekend koffiedrinken-na-kerktijd-ritueel, het bespreken van de dienst, zien dat het beoordelen en beleven van een kerkdienst vooral afhangt van karakter, achtergrond en persoonlijke voorkeuren. Natuurlijk is dit niet nieuw en zeker niet wereldschokkend, maar het is wel een voorbeeld van het gebruik van niet-theologische argumenten in de liturgiediscussie. Zo’n artikel in een dergelijk blad laat zien dat er erkenning komt voor deze manier van denken. Een verademing mi.

Meer van dat.

Of zit hier toch een klein addertje onder het gras en is het erkennen van niet-theologische argumenten ook een theologisch argument. In de trant van; beginnen bij de mens ipv de bijbel…