Ik herinner me een triggerend stripje (van Peter Scheele), waarbij twee jongeren met elkaar in gesprek zijn:
Jongere 1: Soms zou ik God wel eens willen vragen waarom hij toestaat dat er armoede, honger en onrecht toestaat, als hij daar wat aan kan doen!
Jongere 2: Wat weerhoudt je?
Jongere 1: Ik ben bang dat God dezelfde vraag aan mij zal stellen.

Uiteraard, aan een aardbeving kan een mens niets doen (alhoewel je je kunt afvragen of de klimaatcrisis ook hier invloed op heeft). Maar misschien waren er minder slachtoffers gevallen als Haïti een beter ontwikkeld land was geweest, waaraan rijk en arm hadden kunnen bijdragen…

Het zijn berichten van een ander soort: de één is iets wat verschrikkelijk is, een natuurramp, met een omvang die we niet kunnen begrijpen. De ander gaat over menselijke conflicten, dat we voyeuristisch met onze neus op het scherm kunnen volgen. Het kan nog de ene én de andere kant opgaan. Het eerste bericht doet je vraagtekens zetten bij God, het (nood)lot en een gebroken wereld. Grote vragen, moeilijke en onbeantwoorde vragen. Het andere zit meer in onze eigen invloedsfeer: menselijke vragen, conflicten en belangen.

Over de kabinetscrisis willen we een mening vormen, kunnen we ons voorstellen dat het anders had kunnen gaan. Een natuurramp kan niet anders, daar kunnen we niets mee. Er  valt geen mening over te vormen. Het is een aanschouwen van feiten, wat meer machteloosheid en verdriet oproept dan een activerende woede of begrip.

Het één is te begrijpen, het andere werkelijk niet. Het gegeven dát je je er al vraagtekens bij zet, is misschien het enige dat je kan doen.