Er gaat een verhaal over een priester die woedend werd over de plaatsing van een offerblok in zijn kerk: ‘zo kunnen mensen geld geven aan armen zonder ze in de ogen te hoeven kijken, eruit!’

@ Nico Dirk: laten mensen zich vooral inzetten bij reguliere vrijwilligersorganisaties. En dat gebeurt! De meeste vrijwilligersorganisaties in Amsterdam draaien voor een groot deel op kerkleden. Mijn persoonlijk streven is echter dat als je nergens meer terecht kunt, dat je bij de kerk zelf altijd een extra hand of schouder of oor kunt vinden. De kerk als organisatie behoort daadwerkelijk dienend/diakonaal te zijn. Op haar eigen manier, met haar eigen kracht en haar eigen geluid.  En dat kan, ja ook via HiP.

“Als wat ik doe niet van mijn Vader komt, geloof me dan niet, maar als dat wel het geval is en u gelooft me toch niet, geloof dan tenminste wat ik doe.”

Ik begrijp waar de reactie van Dekker vandaan komt, maar heb een ander idee over oplossingen:

http://relirel.wordpress.com/2010/02/12/kerken-maken-zichzelf-overbodig/

Waarom serve the city, HIP, St. Present?  Die chr organisaties doen goede dingen maar ze putten uit de christelijke bron van vrijwilligers en blijven zo in het christelijke systeem vast zitten.  Chr vrijwilligers moeten naar niet chr organisaties zou ik willen voorstellen.  Dat zou in Dekkers termen mede de hoofd taak vd kerk moeten zijn. En ja dan gaat ook chr collecte geld naar niet chr doelen. Welkom in het postchristelijke tijdperk!

De achterban ziet en geeft liever geld aan het particuliere initiatief (“lekker concreet” “dan komt het niet op de grote hoop” “strijkstok” “werken met vrijwilligers = gratis” versus “we collecteren nu voor dat mooie grote gebouw in Utrecht”) en sommige kerken willen ook veel invloed hebben in het beleid van de organisatie. Neem Solidaridad – zij hebben daarom twee weken terug gebroken met de katholieke kerk.
Dit is een enorm probleem voor de sector: je wilt professioneel worden / blijven, maar achterban pikt dat niet. Gevolg: instituten gaan verder af staan van bevolking, richting ‘professionaliteit’ / ‘kennis ontwikkeling’ en daarmee de overheid. De achterban / burgers beginnen vervolgens gewoon weer opnieuw omdat zij zich niet meer in de organisatie herkennen. Gevaar: enorme versnippering van ontwikkelingssamenwerking en verlies van kennis en ervaring.

Kortom: maatschappelijke middeveldsorganisaties, zeker in NL met christelijke signatuur, staan enorm onder druk. Ze zijn ontzettend afhankelijk geworden van de grote geldstroom van de (inmiddels zeer seculiere) overheid. En hoe christelijk of identiteitsgebonden ben je nog als het gaat om geld? Wie betaalt, bepaalt?

Ik denk dat wanneer je een kerk start, je een doelgroep moet kiezen, iedereen bereiken kun je niet en vaak is de startersgroep al vrij homogeen en daarmee is je doelgroep dus al gedefinieerd.

Waarom moet je een doelgroep kiezen? Dat je iedereen niet kunt bereiken vind ik hiervoor een vrij zwak argument.
En wat te denken van een heterogene startersgroep? Dat kan ook een keuze zijn, toch?
Kortom, schrijf vooral verder….

Ik herinner me een triggerend stripje (van Peter Scheele), waarbij twee jongeren met elkaar in gesprek zijn:
Jongere 1: Soms zou ik God wel eens willen vragen waarom hij toestaat dat er armoede, honger en onrecht toestaat, als hij daar wat aan kan doen!
Jongere 2: Wat weerhoudt je?
Jongere 1: Ik ben bang dat God dezelfde vraag aan mij zal stellen.

Uiteraard, aan een aardbeving kan een mens niets doen (alhoewel je je kunt afvragen of de klimaatcrisis ook hier invloed op heeft). Maar misschien waren er minder slachtoffers gevallen als Haïti een beter ontwikkeld land was geweest, waaraan rijk en arm hadden kunnen bijdragen…

Het zijn berichten van een ander soort: de één is iets wat verschrikkelijk is, een natuurramp, met een omvang die we niet kunnen begrijpen. De ander gaat over menselijke conflicten, dat we voyeuristisch met onze neus op het scherm kunnen volgen. Het kan nog de ene én de andere kant opgaan. Het eerste bericht doet je vraagtekens zetten bij God, het (nood)lot en een gebroken wereld. Grote vragen, moeilijke en onbeantwoorde vragen. Het andere zit meer in onze eigen invloedsfeer: menselijke vragen, conflicten en belangen.

Over de kabinetscrisis willen we een mening vormen, kunnen we ons voorstellen dat het anders had kunnen gaan. Een natuurramp kan niet anders, daar kunnen we niets mee. Er  valt geen mening over te vormen. Het is een aanschouwen van feiten, wat meer machteloosheid en verdriet oproept dan een activerende woede of begrip.

Het één is te begrijpen, het andere werkelijk niet. Het gegeven dát je je er al vraagtekens bij zet, is misschien het enige dat je kan doen.

@allen Dank voor felicitaties en beste wensen. Ik wens jullie allen ook een goed 201o.

Overigens een heel goed 2010 gewenst. Nu even zo. Hopelijk kan ik je binnenkort een hug geven. ;-) 

Gr. Theodoor